Ode aan Indonesië

Bedoeld als ode aan Indonesië, maar ook als ode aan mijn, -maar vooral onze-, in 2018 overleden moeder, Margaret Lizzy Tuckermann. Geboren in 1926 in Bandoeng. Als dochter van de medeauteurs Antoinette Tuckermann-Linck en Louis Tuckermann, hebben zij de weelde van het leven in het toenmalige “Nederlands” Indië meegemaakt, maar ook de verschrikkingen die er op volgden. Onze moeder Margy zoals ze werd genoemd sprak nauwelijks over Indië, mijn zusje Marinke, broers Ewout en Michiel en onze jonge vader Han Limburg genoten van ons leven in de naoorlogse tijd in de vijftiger jaren, gewoon als iedereen in Nederland, in een nieuwbouwwijk, en kenden alleen de leuke anekdotes uit haar leven in Indië. Maar ook de irritaties over de “armoede” die wij kenden vergeleken met haar jeugd. Dit boek bestaat uit meerdere verhaal delen: Een soort levensloop die mijn moeder “Het boek van Margy’s leven” doopte en ook het “Nu ik 80 jaar ben” maar ook Gezina straat 23, allemaal door mijn moeder Margy op een zeer levendige manier geschreven, vooral over Indië, maar ook een klein opstel over onze tijd in de nieuwbouwwijk in Hengelo….

Ook onze voorouders, de reeds genoemde Louis en Antoine, komen als “vergeten” auteurs aan bod in dit boek. In ongeveer 15, in schuin schrift geschreven brieven, waar zij hun zeer avontuurlijke retour reis naar Indië per trein en midden in de Eerste Wereldoorlog hebben gemaakt, is een waardevol, zeer spannend en waargebeurd verhaal. Rusland, China, een orkaan en zelfs Raspoetin komen aan bod. De vertaling uit het moeilijk te ontcijferen schuinschrift naar gedrukte tekst is gedaan door velen uit onze familie Limburg-Tuckermann, maar ook door mijn buurvrouw mevrouw Niesten, een lerares Nederlands die nog met schuinschrift is opgegroeid en er makkelijk enkelen van heeft ‘vertaald’. Er missen wat brieven. Niet aangekomen of niet bewaard, maar het verhaal heeft hier niet onder geleden. Bij het herlezen van al deze verhalen werd ik door trotse gevoelens bevangen om deel uit te mogen maken van deze stoere en toch lieve familie en heb er om kunnen lachen, maar ook soms om moeten huilen.

Martijn Limburg (Oudste zoon van Margy en vertegenwoordiger in deze, van mijn zus, broers, neven, nichten en helaas overleden: vader Han, moeder Margy, tante Carla en oom Wim, die zeker direct of indirect hebben bijgedragen om dit stukje familie héritage gestalte te geven.)